Als iemand op een nieuwjaarsreceptie over goede voornemens begint, ben ik altijd op mijn hoede. Is het nieuwe jaar al begonnen? Ik behoor duidelijk tot de trage starters. Dure eden leg ik pas na Pasen af. Je hebt ze in alle maten en gewichten, die voortvarende voornemens. Het mag wat meer zijn en vaker nog wat minder. De houdbaarheid overschrijdt vaak het einde van de maand januari niet. Ik heb het na al die jaren wel gehad met die drang naar zelfverwezenlijking en vrijwillig onbehagen. De gekken hebben altijd de beste kaarten en ze zullen er heus niet hun dessert of glas wijn voor laten. 

Er is steeds wel iets om over te mopperen, daar verandert een jaarwende niets aan. Neem nu de verkiezing van het woord van het jaar. Elk jaar wordt de dikke Van Dale aangevuld met een aantal nieuwe, hippe woorden. Doch het is een trumpisme te denken dat ze onze woordenschat alleen maar verrijken. Vaak zijn het anglicismen die uit de actualiteit voortspruiten zoals Brexit, dab of bottleflip. Er zijn echter ook creatievere samentrekkingen mogelijk. 

Cellfish zijn mensen die het vertikken van hun smartphone op te kijken als ze aangesproken worden. Dezelfde lui die ook verder bellen of twitteren als ze voor een kassa staan. Mijd ook collega’s die steeds dezelfde fouten maken, het zijn de erroristen van de werkvloer. Vaak tenenkrullend zijn IMHO de vele afkortingen die in zwang raken (ROTFL). Ook in onze branche duiken ze op, Engelse afkortingen zoals PDA, wat staat voor patron driven acquisitions. De bibliotheekgebruiker kiest en de bibliothecaris betaalt. Een werkbaar en realistisch model voor wie nog in Sinterklaas gelooft. 

We hoeven al die eigentijdse leenwoorden en trends gelukkig niet zomaar klakkeloos over te nemen. Ik pleit voor een archaïsch taalgebruik als symbool voor de nood aan stilstand in onze steeds sneller veranderende samenleving. Beseffen wanneer je moet handelen en wanneer je aan de kantlijn moet blijven. Geen energie steken in iets wat niet in je vermogen ligt. Het zal alleen maar tot meer rompslomp leiden. Gemoedsrust krijg je pas als je leert om neen te zeggen. Anders krijg je toch maar yuppiegriep (Zuid-Afrikaans voor burn-out) onder de leden. Zich vermeien met een goed boek en een dito glas wijn, dicht bij de kachel, op een kille winteravond, is dat geen nobel streven? Na Pasen zien we dan wel weer.
Column geschreven in opdracht van VVBAD en oorspronkelijk gepubliceerd in META: Tijdschrift voor Bibliotheek en Archief, 2017 (1).

Wie herinnert er zich het manuele Brown uitleenssysteem nog? Inclusief de boekenkaart met de datumstempel! Dit vintage ogende notitieboekje is een geschenkje waar je boekenliefhebbers en bibliotheekfans een groot plezier mee zal doen.

Loop met een fikse pas naar een bibliotheek. Leen daar een boek van een goed auteur, loop met fikse pas terug naar huis en ga daar met volle aandacht lezen. De lichaamsbeweging en de stimulans die het boek geeft zorgt voor alles wat nodig is voor een goede lichamelijke en geestelijke gezondheid. - Helen Hayes


Sportstadions met een roemrijke historie, ik ben er gek op, en zeker als er ook nog eens een mooie atletiekpiste omheen ligt. Ik schreef eerder al over het Joseph Marienstadion waar Union speelt. Ook het Drie Lindenstadion in Watermaal-Bosvoorde is een stadion met een rijke geschiedenis.  Alleen al de capaciteit is opmerkelijk met 40.000 zitplaatsen. Enkel het Koning Boudewijnstadion is groter in ons land.

Het stadion werd nooit helemaal afgewerkt, een op en top Belgisch stadium dus. Op 11 november 1948 werd het ingehuldigd met een galawedstrijd tussen een Brusselse selectie en Il Grande Torino, de Italiaanse topploeg AC Torino. Tragiek en glorie liggen altijd dicht bij mekaar. Vier maanden na deze galawedstrijd kwam de ploeg van Torino om het leven in de vliegtuigramp bij Superga.

Het Drie Lindenstadion werd in 2010 als 'monument' beschermd. De constructie, het buitenomhulsel van de staanplaatsen, de trappenhal en de toegangspoort aan de Nimfenlaan zijn op die manier beschermd. En gelukkig maar. De naam verwijst naar een nabijgelegen rond punt met drie lindebomen waarvan er nu nog twee overblijven..
The Smithereens: Beauty and Sadness EP (Little Ricky, 1983).
Beauty and sadness is niet alleen de titel van een roman van Yasunari Kawabata, maar ook die van een prachtige EP van The Smithereens uit de jaren tachtig.
Photo credits: Philippe Ruault, OMA

Vorige week werd in de Normandische stad Caen de Bibliothèque Alexis de Tocqueville geopend. Een project van OMA (Office for Metropolitan Architecture), het bureau van de Nederlandse architect Rem Koolhaas. De nieuwe openbare bibliotheek werd ingehuldigd in aanwezigheid van Audrey Azoulay, de Franse minister van Cultuur. Het grootse complex kostte ruim 36 miljoen euro en bevindt zich nabij een park in de nieuwe Kanaalsite nabij de rivier Orne. Daar zijn nu naast de bibliotheek een modern onderzoekscentrum, een nieuw gerechtsgebouw en de muziekhal Le Cargo gevestigd. Het pand bestaat uit een kruisvormige plattegrond. Alle vleugels wijzen in de richting van belangrijke plekken en gebouwen in de stad.

Wat het concept van de bibliotheek betreft werd vakkundig een mix gemaakt van nieuwe- en ouderwetse elementen. De bibliotheek blijft de informatiebemiddelaar bij uitstek voor de burger, ook in ons digitaal tijdperk, met een groot aantal papieren boeken, cd's en dvd's. Op de begane grond zijn verschillende publieke voorzieningen met een auditorium, tentoonstellingsruimtes en een restaurant. Op de eerste verdieping zijn de werk- en leesruimtes en boekenplanken die 120.000 fysieke en digitale documenten bevatten. In total bezit de bibliotheek 1 miljoen items. De bovenste etage bevat een ruimte voor kinderen, kantoren en logistieke voorzieningen. In de kelder bevindt zich het archief en de historische collectie van de bibliotheek.
Meer lezen: Bib van de toekomst eert het ouderwetse boek (De Standaard, 16/01/17)
Foto's van de nieuwe bibliotheek vind je hier.
Langlaufen en springen in Eeklo. Photo credits:  Luc Van Oost
Nog net op de valreep op woendagavond ingeschreven voor de halve marathon trail in Eeklo. Volledig volzet met 750 inschrijvingen. Trailrunning zit duidelijk in de lift. Sneeuwbuien bij de start gaven het provinciaal domein het Leen een idyllisch en winters karakter. Ik nam een snelle start maar besefte al snel dat dit geen "stratenloop" was. Halfweg de eerste ronde en na veel geploeter in het slijk op de onverharde bospaden besloot ik wijselijk om mijn eigen tempo te lopen. Het verval in tempo bleef beperkt en ik finishte als 14de in 1:34:18. Een fles Cava was mijn beloning. Leuke wedstrijd, goede organistatie. Hier kom ik zeker nog terug, en dan graag eens voor het volledige werk.
Foto-album Trail Eeklo: fotograaf Luc Van Oost - Uitslagen: alle afstanden
Insects, Nr 5007 Engelstalige reeks.
De How and Why Wonder Books uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw waren een langlopende serie non-fictie boeken voor kinderen over natuur, wetenschap en techniek. Deze boeken waren destijds zeer gegeerd en populair bij de schoolgaande jeugd. De Nederlandstalige versie getiteld 'Hoe en Waarom' werd uitgegeven door de Zuid-Nederlandse uitgeverij te Deurne. Titels die in deze serie verschenen waren onder andere Foto, film en televisie, Elektriciteit, Insekten, vogels en De oude Grieken. De volledige titellijst vind je hier op catawiki. Het zijn ondertussen souvenirs uit een internetloos tijdperk die voor 3 à 4 euro verpatst worden aan nostalgische boekenwurmen zoals ondergetekende.
How and Why Wonder Books - A web page dedicated to these excellent vintage childhood books
Openingswedstrijd in regen en wind. Photo credits: JT De Olifant.

"Eén seconde, en kijk goed rond in ons paradijs" zingt Frank Boeijen in Kronenburg Park. Eén seconde in de Corrida 't Sas. Uitgeregend maar net iets sneller dan een jaar eerder in de sterk bezette openingswedstrijd van het OLC. Een chrono van 27'45" (16,08 km/u). De progressie is er nog steeds, maar je hebt een vergrootglas nodig om het te merken.